Ewangelia J 14, 7-14

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Gdybyście Mnie poznali, znalibyście i mojego Ojca. Ale teraz już Go znacie i zobaczyliście».
Rzekł do Niego Filip: «Panie, pokaż nam Ojca, a to nam wystarczy».
Odpowiedział mu Jezus: «Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? Kto Mnie widzi, widzi także i Ojca. Dlaczego więc mówisz: „Pokaż nam Ojca”? Czy nie wierzysz, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie? Słów tych, które wam mówię, nie wypowiadam od siebie. To Ojciec, który trwa we Mnie, On sam dokonuje tych dzieł. Wierzcie Mi, że Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie. Jeżeli zaś nie – wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła!
Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, a nawet większe od tych uczyni, bo Ja idę do Ojca. A o cokolwiek prosić będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię moje, Ja to spełnię».

Słowa „Ja jestem w Ojcu, a Ojciec we Mnie” wskazują na wzajemne przenikanie Osób Bożych.Ze względu na przebywanie Ojca w Synu, a Syna w Ojcu, słowa Jezusa są słowami Ojca. Ponieważ Ojciec trwałe przebywa w Jezusie, dlatego Jego działanie jest objawianiem dzieł Ojca. Nie chodzi tu tylko o czasowe objawienie się Ojca w Jezusie. Słowo i dzieło Boga łączą się ze sobą wewnętrznie.

Tajemnica Trójcy Świętej jest niezgłębiona, w przeciwnym wypadku nie byłaby tajemnicą. Trudno jest ją pojąć. Jezus tłumaczył ją uczniom, ale jednocześnie pouczył:  „Wierzcie przynajmniej ze względu na same dzieła!”

Czy ja wierzę, że w Jezusie faktycznie Bóg dokonuje swoich dzieł? Czy wierzę, że  słowo Jezusa jest słowem Ojca? Czy szukam obecności Boga w moim życiu?

Ewangelia J 14, 1-6

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie! W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce. A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem. Znacie drogę, dokąd Ja idę».
Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?»
Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie».

Święty Augustyn analizując sens wypowiedzi Jezusa, który stwierdził, że w domu Ojca jest mieszkań wiele uznał, że oznacza to przedwieczne przeznaczenie. Z kolei informacja o przygotowaniu mieszkań dla uczniów oznaczać może przygotowanie przez działanie, to znaczy przez realizację tego, co już zostało przeznaczone. Przygotowaniem do zamieszkania jest pragnienie miłości. Jezus przygotowuje bowiem w nas miejsce dla siebie, a dla nas przygotowuje miejsce w sobie.

„Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?”. Czy miejsce w raju jest dla mnie pragnieniem i celem? Czy Jezus jest dla mnie prawdą i życiem? Czy jest drogą? Czy staram się iść tą drogą naśladując Go? Czy moje serce się trwoży?

Ewangelia J 13, 16-20

Kiedy Jezus umył uczniom nogi, powiedział im:
«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Sługa nie jest większy od swego pana ani wysłannik od tego, który go posłał. Wiedząc to, będziecie błogosławieni, gdy według tego czynić będziecie.
Nie mówię o was wszystkich. Ja wiem, których wybrałem; lecz trzeba, aby się wypełniło Pismo: „Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę”. Już teraz, zanim się to stanie, mówię wam, abyście gdy się stanie, uwierzyli, że Ja jestem.
Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto przyjmuje tego, którego Ja poślę, Mnie przyjmuje. A kto Mnie przyjmuje, przyjmuje Tego, który Mnie posłał».

Zachowanie Jezusa w stosunku do Jego uczniów stanowi wzór. Jezus uczy, że każdy człowiek - nawet tak niegodny jak Judasz - zasługuje na szacunek. Judasz został tak samo wybrany i posłany, jak inni uczniowie. Chociaż był on niewierny  Panu, to Pan pozostał mu wierny.

Przyjęcie drugiego człowieka jest przyjęciem samego Jezusa. On utożsamia się z każdym posłanym, bo kocha go tą samą miłością, jaką kocha go Ojciec.
Cytat z Psalmu 41: „Kto ze Mną spożywa chleb, ten podniósł na Mnie swoją piętę” (ten odniósł się do mnie z pogardą), odnosi się do naruszenia wspólnoty stołu, która tworząc wyjątkową, bliską więź nie dopuszczała zdrady i nieszczerości.

Czy siadając do stołu z drugim człowiekiem, jestem gotowa stworzyć wspólnotę? Czy rodzinne, świąteczne spotkania nie są przypadkiem okazją do sporów, złośliwości, obmowy? Czy widzę w każdym współbiesiadniku Jezusa, czy może „podnoszę na kogoś piętę” - traktuję go z lekceważeniem, wyższością i szukam okazji do sprzeczki?

Ewangelia Mk 16, 15-20

Jezus ukazawszy się Jedenastu powiedział do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: W imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą i ci odzyskają zdrowie».
Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał naukę znakami, które jej towarzyszyły.

Prorok Izajasz przepowiedział, że znakami ery mesjańskiej będą uzdrawianie chorych, odzyskiwanie mowy przez niemych i świadectwo ludzi o Bogu. Jezus zapowiedział również dalsze znaki: wyrzucanie złych duchów, nowe języki, odporność na trucizny. Jednak wszystkie te znaki stanowiły tylko dodatek do głoszenia Dobrej Nowiny. Celem apostołów nie było dokonywanie cudów, ale nauka o Bożym zbawieniu.  

„Pan współdziałał z nimi”

Zadanie głoszenia Ewangelii jest wciąż aktualne dla każdego chrześcijanina. Czy ja realizuję to zadanie? Czy moim życiem świadczę o Bożej miłości? Czy może usprawiedliwiam moją bierność brakiem spektakularnych znaków? A przecież Pan współdziała także ze mną, jeśli tylko słucham Jego słów