Ewangelia Mk 9, 38-40

Apostoł Jan rzekł do Jezusa: «Nauczycielu, widzieliśmy kogoś, kto nie chodzi z nami, jak w Twoje imię wyrzucał złe duchy, i zaczęliśmy mu zabraniać, bo nie chodzi z nami».
Lecz Jezus odrzekł: «Przestańcie zabraniać mu, bo nikt, kto uczyni cud w imię moje, nie będzie mógł zaraz źle mówić o Mnie. Kto bowiem nie jest przeciwko nam, ten jest z nami».

Nawet apostoł Jan w swojej religijnej żarliwości, nie ustrzegł się błędu oceniania innych według własnego schematu. A przecież nie wystarczy znajomość imienia Jezusa, by wyrzucać złe duchy, lecz potrzeba wiary niezbędnej do czynienia w Jego imię cudów. Człowiek, któremu uczniowie zabronili wyrzucania złych duchów, nie był więc prawdopodobnie czarnoksiężnikiem, za jakiego go wzięli.  

Jak często ja oceniam w podobny sposób drugiego człowieka? Jak często wydaje mi się, że mam monopol na łaskę? „Tylko nasza Grupa potrafi się modlić do Ducha Świętego, tylko my idziemy za Panem”. Czy takie ocenianie nie powoduje, że zamykam się na żywą Obecność Boga, również tam, gdzie jak mi się wydaje nie ma Go?

Ewangelia Mk 9, 30-37

Jezus i Jego uczniowie przemierzali Galileę, On jednak nie chciał, żeby ktoś o tym wiedział. Pouczał bowiem swoich uczniów i mówił im: «Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi. Ci Go zabiją, lecz zabity, po trzech dniach zmartwychwstanie». Oni jednak nie rozumieli tych słów, a bali się Go pytać.
Tak przyszli do Kafarnaum. Gdy był już w domu, zapytał ich: «O czym to rozprawialiście w drodze?» Lecz oni milczeli, w drodze bowiem posprzeczali się między sobą o to, kto z nich jest największy.
On usiadł, przywołał Dwunastu i rzekł do nich: «Jeśli ktoś chce być pierwszym, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich». Potem wziął dziecko, postawił je przed nimi i objąwszy je ramionami, rzekł do nich: «Kto jedno z tych dzieci przyjmuje w imię moje, Mnie przyjmuje; a kto Mnie przyjmuje, nie przyjmuje Mnie, lecz Tego, który Mnie posłał».

Prowadzone przez uczniów spekulacje, kto z nich jest największy było skutkiem braku zrozumienia nauki Jezusa. Ujawniły one niewłaściwe rozpoznanie Jego posłannictwa. Dyskusja uwidoczniła kontrast między nauką Jezusa o wydaniu w ręce ludzi i zabiciu a rozważaniami uczniów na temat swojej roli w gronie osób towarzyszących Nauczycielowi. Każdy z nich chciał być największy i stać na czele wspólnoty.

Zazdrość i pycha niszczą wszystkie relacje. Chęć pokazania swojego pierwszeństwa, oczekiwanie nagród stanowią przeciwieństwo nauczania Jezusa.  Spełnianie powinności jest zadaniem, służeniem i obrazem pokory.

Jak często oczekuję wdzięczności za to, że wykonałam tylko to, co do mnie należało? Czy z pokorą przyjmuję zadanie służenia? Czy nie wywyższam się korzystając z talentów, którymi mnie Pan obdarował?

 Ewangelia J 19, 25-27

Obok krzyża Jezusa stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena.
Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: „Niewiasto, oto syn Twój”. Następnie rzekł do ucznia: „Oto Matka twoja”.
I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

Wiszący na krzyżu Jezus ogłosił obecnym swój testament. Formalnie powierzył uczniowi swoją Matkę, by ten zatroszczył się o Nią po Jego śmierci. Troska o Matkę, jak wskazuje tradycja - wdowę, była realizacją jednego z fundamentalnych przykazań „czcij ojca swego i matkę swoją”. W tamtym czasie kobieta będąca bezdzietną wdową nie była w stanie sama o siebie zadbać. Zobowiązanie umiłowanego ucznia do opieki nad Maryją było dla niego zaszczytem, a Jej dawało bezpieczeństwo.

Jezus oddał swoją Matkę pod opiekę umiłowanego ucznia, a jednocześnie to jego oddał opiece Maryi. To Ona od wieków opiekuje się kolejnymi pokoleniami uczniów Syna Bożego, całym Kościołem.

Papież Paweł VI ogłosił Maryję Matką Kościoła na zakończenie III sesji Soboru Watykańskiego II, po ogłoszeniu Konstytucji dogmatycznej o Kościele. Tytuł nawiązuje do okresu, gdy Maryja w wieczerniku razem z Apostołami modliła się o dar Ducha dla zebranych, czyli dla Kościoła. W 1971 roku Episkopat Polski jako pierwszy w świecie ogłosił święto Matki Kościoła obchodzone w poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego.

Czy Maryja jest dla mnie Matką Kościoła? Czy poddaję się Jej opiece? Czy dostrzegam Jej obecność w Kościele?

Ewangelia J 15, 26-27; 16, 12-15


Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Gdy przyjdzie Paraklet, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On zaświadczy o Mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku.
Jeszcze wiele mam wam do powiedzenia, ale teraz znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie, ale powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe. On Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego weźmie i wam objawi. Wszystko, co ma Ojciec, jest moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi».

Jezus zapowiedział przyjście Ducha Parakleta, który  będzie przewodnikiem w drodze do pełnej prawdy. Dotychczas uczniowie doszli dopiero do częściowej prawdy, a Duch Paraklet będzie im przewodził w kierunku pełni prawdy. Duch Paraklet będzie mówił o tym, co usłyszał, co pochodzi z osobowych relacji, będzie spełniał rolę pośrednika między Ojcem, Jezusem i uczniami.

Czasem wydaje się, że idę za Jezusem trochę po omacku. Tak wielu spraw nie rozumiem. Czy w takich chwilach szczególnej ciemności wzywam na pomoc Ducha Świętego? Czy pamietam, że On jest moim nauczycielem, obrońcą i światłem na ścieżce mojego życia?