Ewangelia Mk 16, 15-20

Jezus ukazawszy się Jedenastu powiedział do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: W imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą i ci odzyskają zdrowie».
Po rozmowie z nimi Pan Jezus został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. Oni zaś poszli i głosili Ewangelię wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdzał naukę znakami, które jej towarzyszyły.

Prorok Izajasz przepowiedział, że znakami ery mesjańskiej będą uzdrawianie chorych, odzyskiwanie mowy przez niemych i świadectwo ludzi o Bogu. Jezus zapowiedział również dalsze znaki: wyrzucanie złych duchów, nowe języki, odporność na trucizny. Jednak wszystkie te znaki stanowiły tylko dodatek do głoszenia Dobrej Nowiny. Celem apostołów nie było dokonywanie cudów, ale nauka o Bożym zbawieniu.  

Wniebowstąpienie Jezusa nastąpiło czterdzieści dni po Jego zmartwychwstaniu. W tym okresie wiara Jego uczniów dojrzała i stali się wyznawcami Zmartwychwstałego. Od tej chwili pozostało im nie wpatrywanie się w niebo w oczekiwaniu Jego powrotu, ale odważne świadczenie o Jezusie, poczynając od Jerozolimy, w której przebywali, „aż po krańce ziemi”.

„Pan współdziałał z nimi i potwierdzał naukę znakami”.

Zadanie głoszenia Ewangelii jest wciąż aktualne dla każdego chrześcijanina. Czy ja realizuję to zadanie? Czy moim życiem świadczę o Bożej miłości? Czy może usprawiedliwiam moją bierność brakiem spektakularnych znaków? A przecież Pan współdziała także ze mną, jeśli tylko słucham Jego słów

Ewangelia J 16, 23b-28

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: O cokolwiek prosilibyście Ojca, da wam w imię moje. Do tej pory o nic nie prosiliście w imię moje: proście, a otrzymacie, aby radość wasza była pełna.
Mówiłem wam o tych sprawach w przypowieściach. Nadchodzi godzina, kiedy już nie będę wam mówił w przypowieściach, ale całkiem otwarcie oznajmię wam o Ojcu. W owym dniu będziecie prosić w imię moje, i nie mówię wam, że Ja będę musiał prosić Ojca za wami. Albowiem Ojciec sam was miłuje, bo wy Mnie umiłowaliście i uwierzyliście, że wyszedłem od Boga.
Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat; znowu opuszczam świat i idę do Ojca».

Syn wyszedł od Ojca, przyszedł na świat i stał się człowiekiem, aby opowiedzieć o Ojcu i objawić Jego miłość do wszystkich. Opuszczając świat, który Go nienawidził i zabił, wypełnił swoją misję zaświadczenia światu o miłości Ojca. Sensem Jego posłannictwa było wskazanie ludziom drogi do Ojca.

Objawiając miłość Ojca, Jezus zapowiedział, że aby radość uczniów była pełna, Bóg wysłucha wszystkich próśb kierowanych w imię Jezusa.

Czy ja potrafię prosić Jezusa? Czy mam głęboką wiarę, że On spełni moje prośby? A jeśli chcę tego, czego On dla mnie nie chce? Czy jestem w stanie powiedzieć: „chcę, jeśli także Ty tego chcesz”?

Ewangelia J 16, 20-23a

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz przemieni się w radość.
Kobieta, gdy rodzi, doznaje smutku, bo przyszła jej godzina. Gdy jednak urodzi dziecię, już nie pamięta o bólu – z powodu radości, że się człowiek na świat narodził.
Także i wy teraz doznajecie smutku. Znowu jednak was zobaczę, i rozraduje się serce wasze, a radości waszej nikt wam nie zdoła odebrać. W owym zaś dniu o nic nie będziecie Mnie pytać».

Jezus starał się wyjaśnić uczniom logikę krzyża, uprzedzić, że to, co wydaje się być śmiercią, okaże się początkiem nowego życia. Ofiarę na krzyżu porównał do bólu rodzącej kobiety. Ona, gdy już urodzi, zapomina o bólu, bo wypełnia ją radość z powodu narodzin dziecka. Uczniowie, zasmuceni z powodu śmierci Jezusa, uradują się, gdy spotkają Zmartwychwstałego. Jeszcze bardziej się będą radować, gdy spotkają się z Nim w domu Ojca, a wówczas nie będą już o nic pytać. Wszystko będzie jasne.

Smutek jest wpisany w ludzką egzystencję. Niepokój towarzyszy mi niemal każdego dnia. Jednak jeśli nie będę zamykać się w moim bólu, ale oddam go Jezusowi, On zapewni mi radość nieprzemijającą.

Czy szukam tej radości, czy raczej skupiam się na doraźnych doznaniach? Czy dbam o potrzeby duchowe, czy zajmuję się tym, co chwilowe i pozorne?

Ewangelia J 16, 16-20

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie».
Wówczas niektórzy z Jego uczniów mówili między sobą: «Cóż to znaczy, co nam mówi: „Chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie”; oraz: „Idę do Ojca”?» Mówili więc: «Cóż znaczy ta chwila, o której mówi? Nie rozumiemy tego, co powiada».
Jezus poznał, że chcieli Go pytać, i rzekł do nich: «Pytacie się jeden drugiego o to, że powiedziałem: „Chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie?” Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz przemieni się w radość».

Jezus zapowiedział uczniom płacz i zawodzenie z powodu Jego śmierci na krzyżu. Świat przeżywał wówczas radość w przekonaniu, że do niego należy zwycięstwo. Jednak ostatecznie to władca tego świata został pokonany, a ciemności zostały pokonane przez światłość. Smutek uczniów obrócił się w radość.

Bóg każdy mój smutek potrafi przemienić w radość. Mój płacz i zawodzenie zawsze czegoś mnie uczy, czemuś  służy. Czy w takich trudnych chwilach szukam pomocy Chrystusa? Czy jest we mnie nadzieja i ufność wobec Boga?