Ewangelia J 20, 19-31 

 Wieczorem w dniu zmartwychwstania, tam gdzie przebywali uczniowie, choć drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł Jezus, stanął pośrodku i rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «Pokój wam! Jak Ojciec Mnie posłał, tak i Ja was posyłam». Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane».

Ale Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: «Widzieliśmy Pana!» Ale on rzekł do nich: «Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i ręki mojej nie włożę w bok Jego, nie uwierzę».

A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz domu i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł, choć drzwi były zamknięte, stanął pośrodku i rzekł: «Pokój wam!» Następnie rzekł do Tomasza: «Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż w mój bok, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym». Tomasz w odpowiedzi rzekł do Niego: «Pan mój i Bóg mój!» Powiedział mu Jezus: «Uwierzyłeś dlatego, że Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli».

I wiele innych znaków, których nie zapisano w tej księdze, uczynił Jezus wobec uczniów. Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jezus jest Mesjaszem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w imię Jego.

Uczniowie siedzieli w zamknięciu, bo bali się, że po śmierci Jezusa faryzeusze będą chcieli i ich zabić. Zamknięte drzwi nie stanowiły jednak przeszkody dla Jezusa, który wszedł do pomieszczenia mimo zaryglowanego wejścia. Chrystus pokazał uczniom swoje rany, aby udowodnić im, że jest tym samym Jezusem, którego ukrzyżowano. 

Tomasza nie było z uczniami, gdy przyszedł do nich Pan. Tradycja nazwała go niewiernym Tomaszem, bo tylko bezpośredni kontakt z Jezusem mógł go przekonać o zmartwychwstaniu. Tomasza powinniśmy jednak nazywać odważnym, ponieważ w czasie, gdy inni schronili się „z obawy przed Żydami”, on się nie chował, ale wyszedł - być może po to, by dla wszystkich kupić coś do jedzenia. 

Tomasz nie uwierzył uczniom, jednak nie dlatego, że wątpił w możliwość Jego zmartwychwstania. Był przecież świadkiem wielu cudów, również wskrzeszenia Łazarza. Potrzebował dotknięcia Pana, aby rozwiać wszystkie swoje wątpliwości i móc potwierdzić przekonanie o Boskości Jezusa słowami: „Pan mój i Bóg mój”.

Czy ja potrafię bez wahania wyznać, jak Tomasz „Pan mój i Bóg mój”? Czy jestem niedowiarkiem, czy wierzącym? Czy potrzebuję znaków i cudów, czy wystarcza mi Słowo Boże?

Ewangelia Mk 16, 9-15

Po swym zmartwychwstaniu, wczesnym rankiem w pierwszy dzień tygodnia, Jezus ukazał się najpierw Marii Magdalenie, z której przedtem wyrzucił siedem złych duchów. Ona poszła i oznajmiła to Jego towarzyszom, pogrążonym w smutku i płaczącym. Ci jednak, słysząc, że żyje i że ona Go widziała, nie dali temu wiary.

Potem ukazał się w innej postaci dwom spośród nich na drodze, gdy szli do wsi. Oni powrócili i obwieścili pozostałym. Lecz im też nie uwierzyli.

W końcu ukazał się samym Jedenastu, gdy siedzieli za stołem, i wyrzucał im brak wiary oraz upór, że nie wierzyli tym, którzy widzieli Go zmartwychwstałego.

I rzekł do nich: «Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu!»

Ewangelista Marek przedstawia bardzo skrótowo historię opisaną w szczegółach przez Łukasza i Jana. Skupia się jednak nie tyle na Zmartwychwstałym Jezusie, co na niedowiarstwie uczniów. Nie dali wiary Marii Magdalenie, której ukazał się Jezus. Nie uwierzyli słowom dwóch uczniów, którzy spotkali Jezusa na drodze (do Emaus). Nawet gdy Jezus przyszedł do nich,siedzących za stołem, w pierwszym momencie trwali w uporze i nie wierzyli. 

Jezus zganił uczniów i ich zatwardziałość serc zamkniętych na wiarę. Jednak w swoim miłosierdziu nie odstąpił od nich, ale rozesłał na cały świat, aby głosili Dobrą Nowinę. 

Jak często ja tkwię w swoim niedowiarstwie? Upieram się przy swoim zdaniu, nie chcę przyznać racji drugiemu człowiekowi. Czy naprawdę wierzę w zmartwychwstanie Jezusa? Czy uwierzyłabym, gdyby ktoś opowiedział mi o spotkaniu z Nim?

Ewangelia J 21, 1-14

Jezus znowu ukazał się nad Jeziorem Tyberiadzkim. A ukazał się w ten sposób: Byli razem Szymon Piotr, Tomasz, zwany Didymos, Natanael z Kany Galilejskiej, synowie Zebedeusza oraz dwaj inni z Jego uczniów. Szymon Piotr powiedział do nich: «Idę łowić ryby». Odpowiedzieli mu: «Idziemy i my z tobą». Wyszli więc i wsiedli do łodzi, ale tej nocy nic nie ułowili.

A gdy ranek zaświtał, Jezus stanął na brzegu. Jednakże uczniowie nie wiedzieli, że to był Jezus.

A Jezus rzekł do nich: «Dzieci, macie coś do jedzenia?»

Odpowiedzieli Mu: «Nie».

On rzekł do nich: «Zarzućcie sieć po prawej stronie łodzi, a znajdziecie». Zarzucili więc i z powodu mnóstwa ryb nie mogli jej wyciągnąć.

Powiedział więc do Piotra ów uczeń, którego Jezus miłował: «To jest Pan!» Szymon Piotr, usłyszawszy, że to jest Pan, przywdział na siebie wierzchnią szatę – był bowiem prawie nagi – i rzucił się wpław do jeziora. Pozostali uczniowie przypłynęli łódką, ciągnąc za sobą sieć z rybami. Od brzegu bowiem nie było daleko – tylko około dwustu łokci.

A kiedy zeszli na ląd, ujrzeli rozłożone ognisko, a na nim ułożoną rybę oraz chleb. Rzekł do nich Jezus: «Przynieście jeszcze ryb, które teraz złowiliście». Poszedł Szymon Piotr i wyciągnął na brzeg sieć pełną wielkich ryb w liczbie stu pięćdziesięciu trzech. A pomimo tak wielkiej ilości sieć nie rozerwała się. Rzekł do nich Jezus: «Chodźcie, posilcie się!» Żaden z uczniów nie odważył się zadać Mu pytania: «Kto Ty jesteś?», bo wiedzieli, że to jest Pan. A Jezus przyszedł, wziął chleb i podał im – podobnie i rybę.

To już trzeci raz Jezus ukazał się uczniom od chwili, gdy zmartwychwstał.

Siedmiu uczniów Jezusa udało się na nocny połów ryb w Jeziorze Galilejskim, zwanym też Tyberiadzkim. Łowienie ryb w nocy było częste, niektórzy twierdzą, że było to nawet łatwiejsze niż w dzień. Jednak tej nocy nic nie udało im się złowić. Połów udał się dopiero nad ranem, gdy pojawił się wśród nich Jezus i wskazał im miejsce, w którym mieli zarzucić sieć.

W Kościele pierwotnym przechowywano wspomnienia o cudownym połowie ryb, ale w różnych środowiskach były one przekazywane w bardzo różny sposób. Łukasz przejął jedno z nich i umieścił na początku działalności Jezusa (Łk 5, 1-11), podczas gdy Jan powiązał je z ukazywaniem się Jezusa po Jego zmartwychwstaniu.

Uczniowie po raz kolejny mieli problem z rozpoznaniem Jezusa Zmartwychwstałego. Poznał Go umiłowany uczeń, być może z powodu cudownego efektu połowu. 

Ewangelista podał, że w sieci znajdowały się 153 ryby. Wielu próbowało wyjaśnić znaczenie tej liczby. Św. Hieronim twierdził np. że w Jeziorze Genezaret było 153 gatunków ryb. Inni wskazywali na symboliczne interpretacje liczby nawiązując do odpowiedników liter hebrajskich w cyfrach. Wydaje się jednak, że liczba ta miała po prostu podkreślić moc cudu i mnogość ryb.

Jezus Zmartwychwstały przyszedł, aby nakarmić uczniów. Dał im udany połów, ale  wymagał ich współpracy: zarzućcie sieć, przynieście ryby. Dziś każdego dnia mogę być nakarmiona przez Jezusa, jeśli będę z Nim współdziałać. Czy odpowiadam na Jego zaproszenie? Czy współpracuję z łaską Bożą? Jestem aktywna, działam, czy siedzę z założonymi rękami czekając cudu?

Ewangelia Łk 24, 35-48 

Uczniowie opowiadali, co ich spotkało w drodze i jak poznali Jezusa przy łamaniu chleba.

A gdy rozmawiali o tym, On sam stanął pośród nich i rzekł do nich: «Pokój wam!»

Zatrwożonym i wylękłym zdawało się, że widzą ducha. Lecz On rzekł do nich: «Czemu jesteście zmieszani i dlaczego wątpliwości budzą się w waszych sercach? Popatrzcie na moje ręce i nogi: to Ja jestem. Dotknijcie Mnie i przekonajcie się: duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że Ja mam». Przy tych słowach pokazał im swoje ręce i nogi.

Lecz gdy oni z radości jeszcze nie wierzyli i pełni byli zdumienia, rzekł do nich: «Macie tu coś do jedzenia?» Oni podali Mu kawałek pieczonej ryby. Wziął i spożył przy nich.

Potem rzekł do nich: «To właśnie znaczyły słowa, które mówiłem do was, gdy byłem jeszcze z wami: Musi się wypełnić wszystko, co napisane jest o Mnie w Prawie Mojżesza, u Proroków i w Psalmach». Wtedy oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma.

I rzekł do nich: «Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jeruzalem. Wy jesteście świadkami tego».

Zgromadzonym w Jerozolimie, przypuszczalnie w Wieczerniku, uczniom Jezus ukazał się nagle w czasie ich rozmowy - On sam stanął pośród nich. Przyszedł po to, aby na nowo być obecnym we wspólnocie swych uczniów. Stanął pośród nich, aby odtąd na zawsze być w centrum ich zainteresowania, wiary i orędzia ewangelicznego. Stojąca postawa Jezusa symbolizuje zwycięstwo, triumf, panowanie i władzę otrzymaną od Ojca.

Ponieważ w zapowiedziach prorockich pokój (od stanu wojny) przedstawiano jako jedno z największych dóbr, które się urzeczywistnią wraz z nadejściem Mesjasza (np. Iz 9, 5-6), Jezus witający uczniów słowami: Pokój wam, nie tylko ich pozdrowił zgodnie z dobrymi obyczajami, ale też dał do zrozumienia, że wypełnił zapowiedzi starotestamentalne. Pokój, który ofiarował człowiekowi, jest najważniejszym owocem Jego zbawczej ofiary, stanowi pełne pojednanie, przywrócenie zerwanych więzi człowieka z Bogiem.

Aby udowodnić uczniom, że nie jest widmem, Jezus zaproponował im, aby Go dotknęli i dali Mu coś do jedzenia - duchy nie mają ciała i nie jedzą posiłków. A kiedy jeszcze było w nich niedowierzanie, Jezus „oświecił ich umysły, aby rozumieli Pisma”, które Go zapowiadały. 

Boże tajemnice zawarte w Jego słowie są dziś dostępne dla wszystkich ludzi. Wystarczy poszukać, otworzyć serce i umysł. Czy cokolwiek innego, poza Słowem, może sprowadzić na mnie pokój Bożej obecności? Czy radość Jego realnej obecności popycha mnie do głoszenia Dobrej Nowiny?