Ewangelia J 12, 24-26

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity.
Ten, kto miłuje swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne.
A kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec».

Jezus zapowiedział, że przez nadmierne upodobanie rzeczy doczesnych, stracić można życie wieczne. Tylko ten, kto będzie gotów uczynić wszystko dla Boga i ludzi, ten prawdziwie znajdzie życie wieczne. Celem człowieka jest życie wieczne z Bogiem. Fałszywe zabezpieczenia doczesności prowadzą do utraty życia.

Chrystus nie wymagał jednak od uczniów, aby nienawidzili doczesności. W języku aramejskim nienawidzić czegoś, oznacza „nie kochać tego” lub „kochać mniej”. Każdy człowiek powinien szanować swoje życie, jednak nie powinien przykładać nadmiernej wagi do życia codziennego. Uczniowie otrzymali zadanie kochania życia doczesnego mniej niż wiecznego oraz naśladowania Jezusa.

Czy chcę pójść za Jezusem, czy też zachować swoje doczesne życie? Czy jestem gotowa służyć?

 Ewangelia J 10, 11-18

Jezus powiedział:
«Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza; najemnik ucieka, dlatego że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach.
Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce. Mam także inne owce, które nie są z tej zagrody. I te muszę przyprowadzić, i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia, jeden pasterz.
Dlatego miłuje Mnie Ojciec, bo Ja życie moje oddaję, aby je znów odzyskać. Nikt Mi go nie zabiera, lecz Ja sam z siebie je oddaję. Mam moc je oddać i mam moc je znów odzyskać. Taki nakaz otrzymałem od mojego Ojca».

Perykopa o dobrym pasterzu ukazuje sens oddania życia przez Jezusa. Dokonanie zbawienia wszystkich ludzi, nie tylko narodu wybranego - „owce moje” - ale także pogan - „inne owce”- może się dokonać wyłącznie dzięki oddaniu za nich życia, co stanowi drogę wyznaczoną Jezusowi przez Ojca. Chrystus nie pozostawia nigdy swoich owiec bez opieki, jest zawsze z nimi. Owcom Jezusa nie będą groźne żadne wilki, jeśli tylko będą słuchać głosu Pasterza.

Tak niewiele trzeba, abym ja nie zagubiła się wśród wilków, które otaczają Bożą owczarnię, porywają je, rozpraszają. Wystarczy przecież być blisko Pasterza. On oddał swoje życie po to, aby przyprowadzić mnie do swojego Ojca. Czy dbam o to, aby się nie oddalić od mojego Pasterza? Czy zawsze słucham Jego głosu?

Ewangelia J 6, 55. 60-69

W synagodze w Kafarnaum Jezus powiedział:
«Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem».
A wielu spośród Jego uczniów, którzy to usłyszeli, mówiło: «Trudna jest ta mowa. Któż jej może słuchać?»
Jezus jednak, świadom tego, że uczniowie Jego na to szemrali, rzekł do nich: «To was gorszy? A gdy ujrzycie Syna Człowieczego wstępującego tam, gdzie był przedtem? To Duch daje życie; ciało na nic się nie zda. Słowa, które Ja wam powiedziałem, są duchem i są życiem. Lecz pośród was są tacy, którzy nie wierzą».
Jezus bowiem od początku wiedział, którzy nie wierzą, i kto ma Go wydać. Rzekł więc: «Oto dlaczego wam powiedziałem: Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli nie zostało mu to dane przez Ojca». Od tego czasu wielu uczniów Jego odeszło i już z Nim nie chodziło. Rzekł więc Jezus do Dwunastu: «Czyż i wy chcecie odejść?»
Odpowiedział Mu Szymon Piotr: «Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A my uwierzyliśmy i poznaliśmy, że Ty jesteś Świętym Bożym».

Nie tylko Żydzi, lecz również niektórzy uczniowie odeszli od Jezusa odrzucając Jego naukę. Ich początkowy entuzjazm osłabł. Było im trudniej uwierzyć słowom Jezusa, niż znakom, które czynił. On z kolei już wiedział, że jeden z nich Go wyda, ale nadal kontynuował swoje nauczanie.

Czy ja również bardziej wierze znwwakom niż słowom? Czy trudne nauczanie budzi we mnie bunt i opór? Jaki jest mój entuzjazmu dla Chrystusa? Czy jest dla mnie Świętym Bożym?

Ewangelia J 6, 52-59

Żydzi sprzeczali się między sobą, mówiąc: «Jak On może nam dać swoje ciało do jedzenia?»
Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego ani pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.
Ciało moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa moje Ciało i Krew moją pije, trwa we Mnie, a Ja w nim.
Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie. To jest chleb, który z nieba zstąpił – nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a poumierali. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki».
To powiedział, nauczając w synagodze w Kafarnaum.

Słowa Jezusa nie mogły być dla Żydów zrozumiałe. Prawo mojżeszowe stanowi: „Bo życie wszelkiego ciała jest we krwi jego - dlatego dałem nakaz synom Izraela: nie będziecie spożywać krwi żadnego ciała, bo życie wszelkiego ciała jest w jego krwi. Ktokolwiek by ją spożywał, zostanie wyłączony.” (Kpl 17,14). Dlatego też po tych słowach Jezusa część Jego uczniów odeszła.

Spożywanie Ciała i Krwi ma ścisły związek z wiarą. Jest to całkowite przyjęcie Jezusa do swojego życia. Nie można przeżyć Eucharystii bez wiary. Z jaką wiarą ja przystępuję do Komunii świętej?