Ewangelia J 10, 11-16 

Jezus powiedział:
«Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, do którego owce nie należą, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza. Najemnik ucieka dlatego, że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach.

Ja jestem dobrym pasterzem i znam owce moje, a moje Mnie znają, podobnie jak Mnie zna Ojciec, a Ja znam Ojca. Życie moje oddaję za owce. Mam także inne owce, które nie są z tej owczarni. I te muszę przyprowadzić i będą słuchać głosu mego, i nastanie jedna owczarnia i jeden pasterz».

Jezus nie jest pasterzem, ale jest Dobrym Pasterzem, bo tylko taki oddaje życie swoje za owce. On pokazał swoją gotowość do nieustannej miłości. Dobry Pasterz jest gotowy na każdą ewentualność, może wystawić swoje życie na niebezpieczeństwo, aby tylko zapewnić spokój owcom. Jego życie należy do owiec. Jezus powiedział: „Życie moje oddaję”. Nie powiedział: „oddam”, ale „oddaję” - tu i teraz, ciągle i nieustannie.

Jezus, Dobry Pasterz oddaje swoje życie za mnie. Zna mnie, bo jestem jego owcą. A czy ja znam mojego Pasterza? Czy słucham Jego głosu? Czy znam Jego słowo?

Ewangelia J 15, 26 – 16, 4a

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Gdy przyjdzie Paraklet, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca pochodzi, On zaświadczy o Mnie. Ale wy też świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku.
To wam powiedziałem, abyście się nie załamali w wierze. Wyłączą was z synagogi. Ale nadto nadchodzi godzina, w której każdy, kto was zabije, będzie sądził, że oddaje cześć Bogu. Będą tak czynić, bo nie poznali ani Ojca, ani Mnie. Ale powiedziałem wam o tych rzeczach, abyście, gdy nadejdzie ich godzina, pamiętali, że Ja wam o nich powiedziałem».

Jezus zapowiedział uczniom przyjście Ducha Parakleta, który będzie świadkiem Jezusa. Będzie On też pomocą dla uczniów, gdy będą musieli znosić prześladowania dla imienia Jezusa i przeświadczenie, że nie są sami będzie im bardzo potrzebne. Za pośrednictwem Ducha-Parakleta sam Jezus będzie blisko nich. Przy pomocy Ducha Prawdy, którego Jezus pośle od Ojca i który od Ojca pochodzi, uczniowie będą mogli oprzeć się prześladowcom i być świadkami Jezusa. Duch Prawdy będzie świadkiem Jezusa bezpośrednio wśród uczniów, a poprzez świadectwo uczniów – w świecie.
Zapowiadane prześladowanie uczniów wynika z nieznajomości Ojca i Syna u prześladowców. U podstaw wszelkiego zła jest nieznajomość miłości. Bez uznania, że wszyscy są dziećmi Bożymi, kochanymi przez Ojca w Synu, nie da się żyć jako bracia.

Idąc za Chrystusem, dziś również muszę być przygotowana na prześladowania. Będą mieć innym wymiar, niż przed dwoma tysiącami lat. Wyłączenie z synagogi może dziś oznaczać zamknięcie drzwi do „światowego” poukładanego życia. Wierność Bogu może utrudnić karierę. Czy jestem gotowa na bycie prześladowaną? Czy potrafię świadczyć o Jezusie kosztem „wyłączenia z synagogi”? Czy szukam pomocy Ducha Parakleta?

Ewangelia J 15, 9-17

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Jak Mnie umiłował Ojciec, tak i Ja was umiłowałem. Trwajcie w miłości mojej! Jeśli będziecie zachowywać moje przykazania, będziecie trwać w miłości mojej, tak jak Ja zachowałem przykazania Ojca mego i trwam w Jego miłości.
To wam powiedziałem, aby radość moja w was była i aby radość wasza była pełna.
To jest moje przykazanie, abyście się wzajemnie miłowali, tak jak Ja was umiłowałem. Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich.
Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeżeli czynicie to, co wam przykazuję. Już was nie nazywam sługami, bo sługa nie wie, co czyni jego pan, ale nazwałem was przyjaciółmi, albowiem oznajmiłem wam wszystko, co usłyszałem od Ojca mego.
Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał – aby Ojciec dał wam wszystko, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje. To wam przykazuję, abyście się wzajemnie miłowali».

Jezus wyjaśnił uczniom, że trwanie w Jego miłości nie polega tylko na tym, że Jego słowa pozostaną w ich pamięci, ale że będą oni zachowywać Jego przykazania. Jezus okazał się być pierwszym człowiekiem, który trwał w miłości Ojca: jest Synem, który wypełnia wolę, żeby kochać braci. Jako Jego uczniowie trwamy w Nim, w Jego miłości, jeśli tylko miłujemy tak, jak On nas umiłował.

Radość jest barwą miłości, która przejawia się we wzajemności: radość przeżywa kochający i kochany. Właściwością Boga jest dawanie radości wewnętrznej, która pochodzi od Jego Ducha przebywającego w wierzących. Jest to głębokie, wewnętrzne przekonanie, które uwalnia serce i duszę. Jezus zapewnił uczniów, że pełna radość nie ma granic, dać ją może tylko Bóg, gdyż tylko On jest nieskończoną miłością.

Boża radość nie jest powierzchownym poczuciem zadowolenia, ani wesołkowatością. Czy mam poczucie tej radości? Czy dostrzegam przejawy Bożej miłości w moim życiu? Czy dzielę się z innymi tą radością?

 Ewangelia J 15, 18-21

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Jeżeli was świat nienawidzi, wiedzcie, że Mnie wpierw znienawidził. Gdybyście byli ze świata, świat by was kochał jako swoją własność. Ale ponieważ nie jesteście ze świata, bo Ja was wybrałem sobie ze świata, dlatego was świat nienawidzi.
Pamiętajcie o słowie, które do was powiedziałem: „Sługa nie jest większy od swego pana”. Jeżeli Mnie prześladowali, to i was będą prześladować. Jeżeli moje słowo zachowali, to i wasze będą zachowywać. Ale to wszystko wam będą czynić z powodu mego imienia, bo nie znają Tego, który Mnie posłał».

Jezus zapowiedział uczniom nienawiść ze strony świata, czyli tych ludzi, których władcą jest szatan. Zapowiedział nienawiść tego świata, który odrzuca poznanie Boga i wybiera ciemność, gdyż uczynki jego są złe. Nienawiść ze strony świata, który najpierw znienawidził Jezusa, a potem przeniósł swą nienawiść na Jego uczniów, pochodzi od świata zrodzonego z niewiary i nienawiści prawdy. Naturą bowiem świata jest nienawiść, zaś naturą uczniów Jezusa jest miłość.

Uczniowie Jezusa, którzy są związani ze sobą miłością, są zdolni przeciwstawić się światu, który kocha swoich, a nienawidzi wybranych ze świata.

Zostałam powołana, by być inna, by być odzwierciedleniem Ojca, ukazywać swoim życiem świętość Boga i Jego miłość do człowieka. Zostałam wybrana ze świata, więc powinnam liczyć się z jego nienawiścią. Ta nienawiść jest szczególnie widoczna w ostatnim czasie, gdy ci, którzy odrzucając Boga i wybierając ciemność negują prawdę Dekalogu. Czy moim życiem świadczę o Bożej miłości nie obawiając się nienawiści świata? Jak reaguję, gdy w mojej obecności ktoś atakuje Kościół? Czy jestem gotowa znieść prześladowanie z powodu Jego Imienia?