Ewangelia Mk 10, 17-27

Gdy Jezus wybierał się w drogę, przybiegł pewien człowiek i upadłszy przed Nim na kolana, zaczął Go pytać: «Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne?»
Jezus mu rzekł: «Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg. Znasz przykazania: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę».
On Mu odpowiedział: «Nauczycielu, wszystkiego tego przestrzegałem od mojej młodości».
Wtedy Jezus spojrzał na niego z miłością i rzekł mu: «Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną». Lecz on spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości.
Wówczas Jezus spojrzał dookoła i rzekł do swoich uczniów: «Jak trudno tym, którzy mają dostatki, wejść do królestwa Bożego». Uczniowie przerazili się Jego słowami, lecz Jezus powtórnie im rzekł: «Dzieci, jakże trudno wejść do królestwa Bożego tym, którzy w dostatkach pokładają ufność. Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego».
A oni tym bardziej się dziwili i mówili między sobą: «Któż więc może być zbawiony?»
Jezus popatrzył na nich i rzekł: «U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga; bo u Boga wszystko jest możliwe».

Pytanie zadane przez młodzieńca nie wynikało z żadnego podstępu lub chęci wystawienia Jezusa na próbę, ale z rzeczywistego poszukiwania drogi do życia wiecznego.  Przypuszczać należy, że człowiek ten był świadkiem wcześniejszych wypowiedzi Jezusa na temat wejścia do królestwa Bożego.
Odpowiadając na pytanie młodzieńca o sposób osiągnięcia życia wiecznego, Jezus oznajmił, że wystarczy wiernie trzymać się przykazań, aby się nie zagubić i dojść do życia wiecznego. Do przejścia tej drogi zgodnie z Bożym prawem jest wezwany każdy człowiek - bez wyjątku - i każdy otrzymał wystarczająco wiele sił, by na niej osiągnąć zbawienie.

Bogactwo, dom lub rodzina nie muszą być oczywiście przeszkodą na drodze do zbawienia, ale stwarzają niebezpieczeństwo zejścia na manowce: człowiek zauroczony posiadanymi dobrami może zlekceważyć starania o własne zbawienie. Siła dóbr doczesnych jest tak wielka, a ich wpływ na życie człowieka tak skuteczny, że bez pomocy Bożej ludzie zaślepieni bogactwem nie są w stanie uwolnić się od tego zniewoleń.

Jezus i mnie przestrzega przed tym, bym nie pokładala ufności w rzeczach zgubnych.  Moja wiara w dobra tego świata nie może być większa od wiary w Boga. Czy to, co posiadam, nie staje na mojej drodze do Boga? Czy nie uniemożliwia mi relacji z Nim? W czym ja pokładam ufność?

 Ewangelia Mt 28, 16-20

Jedenastu uczniów udało się do Galilei, na górę, tam gdzie Jezus im polecił. A gdy Go ujrzeli, oddali Mu pokłon. Niektórzy jednak wątpili. Wtedy Jezus podszedł do nich i przemówił tymi słowami:
«Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam przykazałem. A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata».

Nie byłoby Ewangelii, gdyby nie było zmartwychwstania. Jego konsekwencją jest istnienie chrześcijaństwa. Jezus, któremu została dana władza na niebie i na ziemi wydał polecenie uczniom, a tym samym Kościołowi wszystkich czasów. Z Jego autorytetu i w Jego imieniu mieli iść na cały świat, czyniąc uczniami wszystkie narody. Było to jednak zadanie przekraczające ich siły. Dlatego Zmartwychwstały i uwielbiony Jezus obiecał być z nimi nie w najważniejszych chwilach, nie od czasu do czasu, ale zawsze.

W przywołanym fragmencie znajdujemy trynitarną formułę chrzcielną stosowaną przypuszczalnie w Mateuszowych wspólnotach. Formuła „w imię” oznacza, że ochrzczony przynależy do Trójjedynego Boga i że chrzest został mu udzielony przy wezwaniu Ojca i Syna i Ducha Świętego.

Czy mam świadomość, że polecenie Jezusa odnosi się również do mnie? Czy ja realizuję ten nakaz misyjny? Czy uciekam się do Jezusa, który jest ze mną aż do skończenia świata?

Ewangelia Mk 10, 13-16

Przynosili Jezusowi dzieci, żeby ich dotknął; lecz uczniowie szorstko zabraniali im tego. A Jezus, widząc to, oburzył się i rzekł do nich: «Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich bowiem należy królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, ten nie wejdzie do niego». I biorąc je w objęcia, kładł na nie ręce i błogosławił je.

W całym swoim nauczaniu Jezus przewracał do góry nogami powszechnie przyjmowaną hierarchię wartości wskazując, że królestwo Boże jest otwarte na grzeszników, osoby spoza marginesu społecznego, a także dzieci. Jezus zapewnił, że to do takich, jak dzieci należy królestwo Boże, ponieważ oni pragną przyjść do Jezusa, który przynosi im dar zbawienia. „Przyjść do Boga” oznacza przyjęcie z wiarą słowa Bożego, porzucenie swojego dawnego egoistycznego życia, a rozpoczęcie życia życiem Bożym.

Czy potrafię być tak ufna, jak dziecko? Czy umiem być tak otwarta, by przyjąć królestwo Boże bez zbędnych oczekiwań, bez zbędnego racjonalizowania? A może wydaje mi się, że już wszystko wiem i nie potrzebuję niczyjej pomocy?

Ewangelia Mk 10, 1-12

Jezus przyszedł w granice Judei i Zajordania. A tłumy znowu ściągały do Niego i znów je nauczał, jak miał w zwyczaju.
I przystąpili do Niego faryzeusze, a chcąc Go wystawić na próbę, pytali Go, czy wolno mężowi oddalić żonę.
Odpowiadając, zapytał ich: «Co wam przykazał Mojżesz?»
Oni rzekli: «Mojżesz pozwolił napisać list rozwodowy i oddalić».
Wówczas Jezus rzekł do nich: «Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych napisał wam to przykazanie. Lecz na początku stworzenia Bóg stworzył ich jako mężczyznę i kobietę: dlatego opuści człowiek ojca swego i matkę i złączy się ze swoją żoną, i będą oboje jednym ciałem. A tak już nie są dwojgiem, lecz jednym ciałem. Co więc Bóg złączył, tego niech człowiek nie rozdziela».
W domu uczniowie raz jeszcze pytali Go o to. Powiedział im: «Kto oddala swoją żonę, a bierze inną, popełnia względem niej cudzołóstwo. I jeśli żona opuści swego męża, a wyjdzie za innego, popełnia cudzołóstwo».

Ewangelista Marek napisał, że faryzeusze chcąc wystawić Jezusa na próbę pytali o dopuszczalność rozwodu. Przypuszczać jednak należy, że to Mateusz wierniej oddał wątpliwość faryzeuszy podając, że pytali oni, czy wolno oddalić żonę „z jakiegokolwiek powodu” (Mt 19,3). Ponieważ to Mojżesz wprowadził praktykę rozwodu (Pwt 24, 1), żydowscy egzegeci rozważali jedynie, jakie mogą być uprawnione powody, nie zaś czy sam rozwód jest dopuszczalny. Kierując do Jezusa to pytanie, chcieli podważyć Jego naukę, którą odbierali jako kwestionującą Prawo Mojżesza.

Jezus, wdając się w rozmowę z faryzeuszami, od razu zauważyl, że problem tzw. listów rozwodowych był naprawdę problemem zatwardziałości ludzkich serc. Brak cierpliwości i odwagi działania powoduje i dziś, że kiedy pojawia się problem, człowiek chce od razu go obejść, sprawić, żeby zniknął i nie stawia mu czoła.

Jak często zmieniam podjętą już decyzję? Jak często zmieniam poglądy i gubię się bardziej ufając sobie niż Bogu? Jak reaguję na problemy i trudności?