Ewangelia Mk 4, 26-34

Jezus mówił do tłumów:
«Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. Gdy zaś plon dojrzeje, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo».
Mówił jeszcze: «Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki podniebne gnieżdżą się w jego cieniu».
W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją rozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.

Ziarno gorczycy z pewnością nie jest najmniejszym, jakie było znane tłumom. Jednak niewątpliwie jest ono bardzo małe, a mimo to wyrasta z niego duży krzew. Gorczyce rosnące dookoła Jeziora Galilejskiego zazwyczaj miały ok. 1,5 metra wysokości, ale bywały okazy sięgające 3, a nawet 5 metrów. Obraz małego ziarenka, z którego wyrasta krzew o wielkich gałęziach pokazał, że królestwo Boże może rozpocząć się niepozornie, ale rozwinie się w chwale. Uczniowie wybrani przez Jezusa być może byli mali i niepozorni, ale to w nich zaczęło się kształtować królestwo Boże, którego siła spowodowała rozprzestrzenienie Ewangelii po całym świecie.


Obraz ziarenka gorczycy jest dziś skierowany także do mnie. Nieważne jak mała i niepozorna jest moja wiara, nie wielkość jest przeszkodą, ale wola. Czy chcę rozwijać krzew mojej wiary? Czy jestem gotowa na to, by gałęzie tego krzewu były świadectwem o Jezusie i dawały cień, w którym każdy będzie mógł się zagnieździć...

Ewangelia Mt 5, 33-37

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Słyszeliście, że powiedziano przodkom: „Nie będziesz fałszywie przysięgał, lecz dotrzymasz Panu swej przysięgi”. A Ja wam powiadam: Wcale nie przysięgajcie – ani na niebo, bo jest tronem Boga; ani na ziemię, bo jest podnóżkiem stóp Jego; ani na Jerozolimę, bo jest miastem wielkiego Króla. Ani na swoją głowę nie przysięgaj, bo nawet jednego włosa nie możesz uczynić białym albo czarnym.
Niech wasza mowa będzie: Tak, tak; nie, nie. A co nadto jest, od Złego pochodzi».

Ewangelista nie przytoczył dokładnie tekst Starego Testamentu, ale oparł się na ustnym wczesnochrześcijańskim przekazie. Przywołane przez Jezusa przykazanie: „Nie będziesz fałszywie przysięgał” nie znajduje bezpośredniego odpowiednika. Najbliżej znajduje się polecenie Kpł 19, 12; „Nie będziecie przysięgać fałszywie na moje imię. Byłoby to zbezczeszczenie imienia Boga twego. Ja jestem Pan!”

Mimo tak sformułowanego zakazu, Hebrajczycy często składali przysięgi. Jezus sprzeciwił się posługiwaniu się Bożym autorytetem i Bożą mocą. Człowiek, który nie jest przekonywujący w swojej uczciwości, nie powinien posługiwać się wiarygodnością Boga dla uwiarygodnienia siebie. Zakaz lekkomyślnego stosowania przysiąg podkreśla wielkość Bożego majestatu oraz zobowiązanie ciążące na uczniach Chrystusa, aby ich słowo było wiarygodne w każdej sytuacji.


Jezus dziś także prosi o prostotę i przejrzystość działania, by ludzie słuchając Jego uczniów nie mieli wątpliwości co do tego, czy są autentyczni i mówią prawdę. Czy potrafię zamilknąć i nie wchodzić w niepotrzebne, pełne emocji dyskusje? Czy potrafię pokazać skąd pochodzi prawdziwa życiowa mądrość i kto jest moim wzorem i nauczycielem? Czy jestem człowiekiem wiarygodnym?

Ewangelia Mt 5, 27-32

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Słyszeliście, że powiedziano: „Nie cudzołóż”. A Ja wam powiadam: Każdy, kto pożądliwie patrzy na kobietę, już się w swoim sercu dopuścił z nią cudzołóstwa.
Jeśli więc prawe twoje oko jest ci powodem do grzechu, wyłup je i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało być wrzucone do piekła. I jeśli prawa twoja ręka jest ci powodem do grzechu, odetnij ją i odrzuć od siebie. Lepiej bowiem jest dla ciebie, gdy zginie jeden z twoich członków, niż żeby całe twoje ciało miało iść do piekła.
Powiedziano też: „Jeśli ktoś chce oddalić swoją żonę, niech jej da list rozwodowy”. A Ja wam powiadam: Każdy, kto oddala swoją żonę – poza wypadkiem nierządu – naraża ją na cudzołóstwo; a kto by oddaloną wziął za żonę, dopuszcza się cudzołóstwa».

Zarówno w Starym Testamencie, jak i w czasach Jezusa o cudzołóstwie mówiło się wówczas, kiedy kobieta była zamężna. Zgodnie z Kpł 20, 10 cudzołóstwo miało być karane śmiercią, przy czym karalność czynu była ograniczona, ponieważ cudzołóstwo musiało być dowiedzione za pomocą świadków.

Jezus stwierdził, że nie tylko czyn, ale także pożądliwe spojrzenie na żonę bliźniego, jest tym samym, co zburzenie małżeństwa i złamanie przysięgi. Jednocześnie stanął  w obronie godności kobiety, która w społeczeństwie opanowanym przez mężczyznę reprezentowała o wiele słabszą stronę. Stanowisko Jezusa było także obroną świętości małżeństwa i jego nierozerwalności.

Jezus zachęca do walki z pokusami, unikania okazji do grzechu i do zatroszczenia się o wyższe wartości. Jak często zdarza się, że nachodzą mnie myśli o porzuceniu codziennych obowiązków? Czy w natłoku myśli i rozterek szukam pomocy u Boga?

Ewangelia Mt 5, 20-26

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.
Słyszeliście, że powiedziano przodkom: „Nie zabijaj!”; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: „Raka”, podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: „Bezbożniku”, podlega karze piekła ognistego.
Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam sobie przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj.
Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze, by cię przeciwnik nie wydał sędziemu, a sędzia dozorcy, i aby nie wtrącono cię do więzienia. Zaprawdę, powiadam ci: Nie wyjdziesz stamtąd, dopóki nie zwrócisz ostatniego grosza».

Uczeni w piśmie i faryzeusze bardzo skrupulatnie przestrzegali prawa. Byli ludźmi, którzy w przestrzeganiu prawa widzieli swoją drogę ku zbawieniu. W ich przekonaniu człowiekiem wierzącym był ten, który doskonale wypełniał obowiązki nałożone przez Boga. Dlatego starali się poprzez prawo opisać niemal każdą dziedzinę życia, określając bardzo dokładnie, co człowiekowi wolno, a czego nie. Obliczyli, że Prawo (ST) zawiera 613 przykazań  - 248 nakazów [Czyń to] i 365 zakazów [Nie rób tego].

Tymczasem Jezus ostrzegł uczniów, aby nie byli mniej sprawiedliwi niż faryzeusze. Wyostrzył zaostrzone normy. Złamaniem Prawa jest nie tylko zabójstwo, ale również gniew na bliźniego będący źródłem przemocy. Oskarżenie bliźniego o głupotę (raka - aram. pusta głowa) lub o brak pobożności było również naruszeniem Prawa.

Gniew, obelgi, nieprzebaczenie - to grzechy przeciwko bliźniemu. Naruszają największe przykazanie - Miłości. Drogą do zbawienia jest pojednanie i przebaczenie.

Czy w moim sercu jest nieprzebaczenie? Czy pielęgnuję gniew i urazy? Co mogę zrobić, aby się pojednać z osobą, która wyrządziła mi krzywdę? A może to ja byłam niesprawiedliwa i niesłusznie kogoś oskarżyłam? Na nic się zdadzą moje posty i umartwienia, jeśli nie przeproszę i nie wybaczę.