Ewangelia J 11, 45-57

Wielu spośród Żydów przybyłych do Marii, ujrzawszy to, czego Jezus dokonał, uwierzyło w Niego. Niektórzy z nich udali się do faryzeuszów i donieśli im, co Jezus uczynił.
Arcykapłani więc i faryzeusze zwołali Sanhedryn i rzekli: «Cóż zrobimy wobec tego, że ten człowiek czyni wiele znaków? Jeżeli Go tak pozostawimy, to wszyscy uwierzą w Niego, a przyjdą Rzymianie i zniszczą nasze miejsce święte i nasz naród». Wówczas jeden z nich, Kajfasz, który w owym roku był najwyższym kapłanem, rzekł do nich: «Wy nic nie rozumiecie i nie bierzecie tego pod rozwagę, że lepiej jest dla was, aby jeden człowiek umarł za lud, niżby miał zginąć cały naród».
Tego jednak nie powiedział sam od siebie, ale jako najwyższy kapłan w owym roku wypowiedział proroctwo, że Jezus ma umrzeć za naród, i nie tylko za naród, ale także po to, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno. Tego więc dnia postanowili Go zabić.
Odtąd Jezus już nie występował otwarcie wśród Żydów, tylko odszedł stamtąd do krainy w pobliżu pustyni, do miasta zwanego Efraim, i tam przebywał ze swymi uczniami.
A była blisko Pascha żydowska. Wielu przed Paschą udawało się z tej okolicy do Jerozolimy, aby się oczyścić. Oni więc szukali Jezusa i gdy stanęli w świątyni, mówili jeden do drugiego: «Jak wam się zdaje? Czyżby nie miał przyjść na święto?»
Arcykapłani zaś i faryzeusze wydali polecenie, aby każdy, ktokolwiek będzie wiedział o miejscu Jego pobytu, doniósł o tym, by można było Go pojmać.

Faryzeusze i arcykapłani wspólnie zwołali Sanhedryn, Wysoką Radę. Byli zaniepokojeni, ponieważ Jezus zagroził ich władzy i stabilności politycznej sytuacji w Judei. Kajfasz zasiadał na swoim urzędzie dłużej niż jakikolwiek inny arcykapłan dlatego, że potrafił utrzymywać pokój z Rzymianami. Dla bezpieczeństwa Judei i we własnym interesie, gotów był na zabicie niewinnego człowieka, którego posłania nie rozumiał. 
Sanhedryn nie podjął nawet próby zrozumienia kim jest Jezus. Nie zastanawiali się, co dokonywane przez Niego znaki o Nim mówią. Dla nich Jezus był problemem.

Czy dla mnie Jezus nigdy nie bywa problemem? Czy mogę szczerze stwierdzić, że na moją wiarę w Boga nie patrzę, jak na kłopot, problem? Czy nie szukam przypadkiem ułatwień i uproszczeń, aby Boga dopasować do mojego życia? 

Ewangelia J 10, 31-42

Żydzi porwali za kamienie, aby Jezusa ukamienować. Odpowiedział im Jezus: «Ukazałem wam wiele dobrych czynów, które pochodzą od Ojca. Za który z tych czynów chcecie Mnie kamienować?»
Odpowiedzieli Mu Żydzi: «Nie kamienujemy Cię za dobry czyn, ale za bluźnierstwo, za to, że Ty, będąc człowiekiem, uważasz siebie za Boga».
Odpowiedział im Jezus: «Czyż nie napisano w waszym Prawie: „Ja rzekłem: Bogami jesteście?” Jeżeli Pismo nazwało bogami tych, do których skierowano słowo Boże – a Pisma nie można odrzucić – to czemu wy o Tym, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, mówicie: „Bluźnisz”, dlatego że powiedziałem: „Jestem Synem Bożym”? Jeżeli nie dokonuję dzieł mojego Ojca, to Mi nie wierzcie! Jeżeli jednak dokonuję, to choć nie wierzylibyście Mi, wierzcie moim dziełom, abyście poznali i wiedzieli, że Ojciec jest we Mnie, a Ja w Ojcu».
I znowu starali się Go pojmać, ale On uszedł z ich rąk. I powtórnie udał się za Jordan, na miejsce, gdzie Jan poprzednio udzielał chrztu, i tam przebywał.
Wielu przybyło do Niego, mówiąc, iż Jan wprawdzie nie uczynił żadnego znaku, ale wszystko, co Jan o Nim powiedział, było prawdą. I wielu tam w Niego uwierzyło.

Żydzi chcieli ukamienować Jezusa, ponieważ objawił im swoją Boskość, a oni jej nie pojęli. Trudna przecież była Jego nauka. Główne wyznanie wiary judaizmu to: Bóg jest jeden (Pwt 6,4). Żydzi nie byli w stanie pojąć Jedności Ojca i Syna. Ta Tajemnica wykraczała poza granice ich rozumu. 

Tajemnica trynitarna - tajemnica Trójcy Świętej, nie jest możliwa do zrozumienia ludzkim rozumem. Jakkolwiek jej nie rozważać, można się do niej przybliżyć, ale człowiek nie zrozumie jej pełni. Tylko łaska wiary, którą daje Bóg umożliwia przyjęcie tajemnicy Trójcy Świętej.
Czy staram się w swoim życiu przybliżyć do tajemnicy Boga żywego? Boga, który jest Ojcem i ma w sobie Boskie życie. Ojcem, który  rodzi Syna i z tym Synem jednoczy się w Duchu Świętym. Czy podejmuję trud przybliżenia się do tajemnicy Ojca przez Syna w Duchu Świętym?

Ewangelia J 8, 51-59

Jezus powiedział do Żydów: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeśli ktoś zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki».
Rzekli do Niego Żydzi: «Teraz wiemy, że jesteś opętany, Abraham umarł, i prorocy – a Ty mówisz: „Jeśli ktoś zachowa moją naukę, ten śmierci nie zazna na wieki”. Czy Ty jesteś większy od ojca naszego, Abrahama, który przecież umarł? I prorocy pomarli. Kimże Ty siebie czynisz?»
Odpowiedział Jezus: «Jeżeli Ja sam siebie otaczam chwałą, chwała moja jest niczym. Ale jest Ojciec mój, co otacza Mnie chwałą, o którym wy mówicie: „Jest naszym Bogiem”. Lecz wy Go nie poznaliście. Ja Go jednak znam. Gdybym powiedział, że Go nie znam, byłbym podobnie jak wy kłamcą. Ale Ja Go znam i słowo Jego zachowuję. Abraham, ojciec wasz, rozradował się z tego, że ujrzał mój dzień – ujrzał go i ucieszył się».
Na to rzekli do Niego Żydzi: «Pięćdziesięciu lat jeszcze nie masz, a Abrahama widziałeś?»
Rzekł do nich Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Zanim Abraham stał się, Ja jestem».
Porwali więc kamienie, aby rzucić w Niego. Jezus jednak ukrył się i wyszedł ze świątyni.

Gdy Mojżesz zapytał  Boga, jakie jest Jego imię, Bóg odpowiedział Mojżeszowi: JESTEM, KTÓRY JESTEM -  EHJE ASZER EHJE. Tak powiesz Izraelitom: "JESTEM, Bóg ojców waszych, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba posłał mnie do was. To jest imię moje na wieki i to jest moje zawołanie na najdalsze pokolenia - Wj 3, 13-15.
Święte imię Boga było raz w roku wypowiadane przez najwyższego kapłana w najświętszym, miejscu świątyni, za zasłoną przybytku, w Święto Jom Kippur.. 
Jezus powiedział: „zanim Abraham stał się, Ja jestem”. Gdyby chciał jedynie zasugerować, że istniał przed Abrahamem, powiedziałby „Ja byłem”, a nie „ Ja jestem”. W ten sposób objawił im siebie samego jako Boga.
Żydzi zrozumieli, co Jezus im powiedział, ale uznali to za bluźnierstwo. Porwali kamienie, aby Go zabić. Nie chcieli przyjąć Jego nauki i Bożego objawienia.

Często jest trudno przyjąć to, co Bóg mi objawia. W natłoku codziennych zajęć nie jest łatwo usłyszeć głos Boga. Dlaczego nie potrafię w pełni przyjąć Bożej obecności w moim życiu?

Ewangelia J 8, 31-42

Jezus powiedział do Żydów, którzy Mu uwierzyli: «Jeżeli trwacie w nauce mojej, jesteście prawdziwie moimi uczniami i poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli».
Odpowiedzieli Mu: «Jesteśmy potomstwem Abrahama i nigdy nie byliśmy poddani w niczyją niewolę. Jakże Ty możesz mówić: „Wolni będziecie?”»
Odpowiedział im Jezus: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Każdy, kto popełnia grzech, jest niewolnikiem grzechu. A niewolnik nie pozostaje w domu na zawsze, lecz Syn pozostaje na zawsze. Jeżeli więc Syn was wyzwoli, wówczas będziecie rzeczywiście wolni. Wiem, że jesteście potomstwem Abrahama, ale wy usiłujecie Mnie zabić, bo nie ma w was miejsca dla mojej nauki. Co Ja widziałem u mego Ojca, to głoszę; wy czynicie to, co usłyszeliście od waszego ojca».
W odpowiedzi rzekli do niego: «Ojcem naszym jest Abraham».
Rzekł do nich Jezus: «Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to dokonywalibyście czynów Abrahama. Teraz usiłujecie Mnie zabić, człowieka, który wam powiedział prawdę usłyszaną u Boga. Tego Abraham nie czynił. Wy dokonujecie czynów ojca waszego».
Rzekli do Niego: «My nie urodziliśmy się z nierządu, jednego mamy Ojca – Boga».
Rzekł do nich Jezus: «Gdyby Bóg był waszym Ojcem, to i Mnie byście miłowali. Ja bowiem od Boga wyszedłem i przychodzę. Nie wyszedłem sam od siebie, lecz On Mnie posłał».

Żydzi powszechnie wierzyli, że pochodzenie od Abrahama gwarantowało zbawienie, choć wykluczenie obejmowało ludzi wyjątkowo nikczemnych. Skoro bowiem w Abrahamie lud został wybrany, to jednocześnie został przeznaczony do zbawienia.
W sensie metaforycznym ojcem był ktoś, kogo dany człowiek naśladował, czyje życie stanowiło wzorzec - stąd rozmówcy Jezusa powoływali się na ojcostwo Abrahama. 

Gdybyście byli dziećmi Abrahama, to dokonywalibyście czynów Abrahama. 

Jeśli jestem dzieckiem Boga, to Jego - mimo mojej ułomności - powinnam naśladować. Czy próbuję to robić? Czy okazuję miłość drugiemu człowiekowi? Czy potrafię powstrzymać swoją niechęć do osób, które mnie ranią i podjąć trud zachowania najważniejszego przykazania miłości bliźniego?