Ewangelia Łk 4, 16-30

Jezus przyszedł do Nazaretu, gdzie się wychował. W dzień szabatu udał się swoim zwyczajem do synagogi i powstał, aby czytać.
Podano Mu księgę proroka Izajasza. Rozwinąwszy księgę, znalazł miejsce, gdzie było napisane: «Duch Pański spoczywa na Mnie, ponieważ Mnie namaścił i posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę, więźniom głosił wolność, a niewidomym przejrzenie; abym uciśnionych odsyłał wolnymi, abym obwoływał rok łaski Pana».
Zwinąwszy księgę, oddał słudze i usiadł; a oczy wszystkich w synagodze były w Niego utkwione.
Począł więc mówić do nich: «Dziś spełniły się te słowa Pisma, które słyszeliście». A wszyscy przyświadczali Mu i dziwili się pełnym łaski słowom, które płynęły z ust Jego. I mówili: «Czy nie jest to syn Józefa?»
Wtedy rzekł do nich: «Z pewnością powiecie Mi to przysłowie: Lekarzu, ulecz samego siebie; dokonajże i tu, w swojej ojczyźnie, tego, co wydarzyło się, jak słyszeliśmy, w Kafarnaum».
I dodał: «Zaprawdę, powiadam wam: Żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie. Naprawdę, mówię wam: Wiele wdów było w Izraelu za czasów Eliasza, kiedy niebo pozostawało zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, tak że wielki głód panował w całym kraju; a Eliasz do żadnej z nich nie został posłany, tylko do owej wdowy w Sarepcie Sydońskiej. I wielu trędowatych było w Izraelu za proroka Elizeusza, a żaden z nich nie został oczyszczony, tylko Syryjczyk Naaman».
Na te słowa wszyscy w synagodze unieśli się gniewem. Porwawszy się z miejsc, wyrzucili Go z miasta i wyprowadzili aż na urwisko góry, na której zbudowane było ich miasto, aby Go strącić. On jednak, przeszedłszy pośród nich, oddalił się.

Synagoga była miejscem, w którym Żydzi gromadzili się na czytanie Pisma, rozważanie słowa Bożego i wspólną modlitwę. Rabini wykorzystywali te wspólne nabożeństwa, aby pouczać lud o zachowywaniu Prawa. Jezus, jak każdy pobożny Żyd, udał się swoim zwyczajem do synagogi.Zaczął swoją działalność, postępując tak jak ówcześni rabini, nauczając w miejscu zgromadzenia.

Ewangelista Łukasz, piszący swe dzieło przede wszystkim dla pogan, przywołując nauczanie Jezusa podkreślił, że Ewangelia Jezusa ma charakter uniwersalny. Charakter ten uwypukliło przywołanie epizodów z życia proroków Eliasza i Elizeusza. Wydarzenia związane z wdową w Sarepcie i Naamanem są czymś niezwykłym i wyjątkowym - prezentują zbawczy plan Boga, ujęty bardzo szeroko i skierowany nie tylko do Żydów, ale również pogan.

Mieszkańcy Nazaret nie zaakceptowali planu Boga niezgodnego z ich oczekiwaniami. Jak często ja usiłuję się trzymać  mojego planu, choć różni się od zamysłu Boga? Ile razy unoszę się gniewem, gdy moje oczekiwania nie spełniają się?

W okresie wakacji nie będą publikowane codzienne Rozważania. Zachęcamy do samodzielnego poszukiwania znaczenia czytań. Zapraszamy rownież do zapoznania się z fragmentami publikacji Kardynała Gianfranco Ravasiego pt. Biblia jest dla ciebie. Mały kurs teologii biblijnej. Kolejne hasła będą publikowane każdego tygodnia w zakładce Telogia biblijna.

Udanych wakacji ze Słowem Bożym!

Ewangelia Mt 8, 5-17

Gdy Jezus wszedł do Kafarnaum, zwrócił się do Niego setnik i prosił Go, mówiąc: «Panie, sługa mój leży w domu sparaliżowany i bardzo cierpi». Rzekł mu Jezus: «Przyjdę i uzdrowię go».
Lecz setnik odpowiedział: «Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo, a mój sługa odzyska zdrowie. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „Idź!” – a idzie; drugiemu: „Przyjdź!” – a przychodzi; a słudze: „Zrób to!” – a robi».
Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i rzekł do tych, którzy szli za Nim: «Zaprawdę, powiadam wam: U nikogo w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary. Lecz powiadam wam: Wielu przyjdzie ze Wschodu i z Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim. A synowie królestwa zostaną wyrzuceni na zewnątrz – w ciemność; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów». Do setnika zaś Jezus rzekł: «Idź, niech ci się stanie, jak uwierzyłeś». I o tej godzinie jego sługa odzyskał zdrowie.
Gdy Jezus przyszedł do domu Piotra, ujrzał jego teściową, leżącą w gorączce. Ujął ją za rękę, a gorączka ją opuściła. Potem wstała i usługiwała Mu.
Z nastaniem wieczora przyprowadzono Mu wielu opętanych. On słowem wypędził złe duchy i wszystkich chorych uzdrowił. Tak oto spełniło się słowo proroka Izajasza: «On przyjął nasze słabości i dźwigał choroby».

Egzegeci analizując przedstawioną perykopę wskazują, że brak interpunkcji w starożytnej ortografii pozwala na rozumienie wypowiedzi Jezusa w sensie stwierdzenia bądź pytania. Odpowiedź Jezusa rozumiana jako stwierdzenie „Przyjdę i uzdrowię go”, oznacza, że Jezus wyraził gotowość spełnienia prośby i udania się do domu, gdzie znajduje się chory sługa. W takim jednak wypadku reakcja setnika powstrzymującego przed wejściem pod swój dach wydaje się dziwna.

Jeśli natomiast słowa Jezusa rozumieć jako pytanie wyrażające odmowę „Mam pójść i uzdrowić go?”, oznaczałoby to, że Jezus daje w ten sposób do zrozumienia, że jako Żydowi nie wolno Mu wchodzić do domu poganina. Odpowiedź setnika uznającego swoją niegodność przyjęcia Jezusa do swego domu, potwierdza jednocześnie, że uznaje on Jezusa za wysłannika Boga, który jest w stanie swoim słowem uzdrowić chorego bez przychodzenia do jego domu.

„Powiedz tylko słowo..” - to bezgraniczna ufność w moc Jezusowego słowa, które jest skuteczne zarówno w obecności, jak i nieobecności chorego.

Wiara toruje drogę Panu, by mnie dotykał i leczył. Uzdrowienia w dzisiejszej Ewangelii są zachętą do nieustawania w prośbach. Jeśli Jezus nie od razu zabierze cały ciężar, wierzę, że ma w tym jakiś plan. Być może więcej dobra przyniesie pogodne zaakceptowanie i zmaganie się z chorobą niż pełne uzdrowienie.

Jak silna jest moja wiara w to, że Bóg może mnie zawsze uzdrowić? Czy radzę sobie z własną słabością? Jaka jest moja ufność w moc Jezusowego słowa?

Ewangelia Mt 16, 13-19

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: „Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?” A oni odpowiedzieli: „Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków”.
Jezus zapytał ich: „A wy za kogo Mnie uważacie?”
Odpowiedział Szymon Piotr: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”.
Na to Jezus mu rzekł: „Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr – Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”. 

Cezarea Filipowa leży u źródeł rzeki Jordan, u stóp góry Hermon. Na skalistych terenach w grotach i wykutych w skałach niszach umieszczano posągi bożków. Były tam również ruiny świątyń pogańskich bożków, które Żydzi utożsamiali z demonami. W okolicach Cezarei Filipowej znajdowała się również głęboka grota, zwana "bramą piekieł". Mieszkańcy Cezarei wierzyli, że brama ta stanowiła wrota do Hadesu, pogańskiego szeolu.  Niektórzy historycy wspominają również, że do groty wrzucano niemowlęta składane na ofiarę dla bożka Pana.

W tym miejscu, na skalistym pogańskim terenie, u podnóża potężnego Hermonu (2814 m n.p.m), Jezus powiedział do Piotra „Ty jesteś Skała-Opoka, na tej skale zbuduję mój Kościół”. Stojąc na gruzowisku pogańskich świątyń, tuż obok "wrót do Hadesu" Jezus zapewnił, że Jego Kościoła będzie mocniejszy niż pogańskie bramy piekieł.

Jezus to Mesjasz, Syn Boga żywego. Jaka jest moja wiara w Niego? Czy potrafię dawać świadectwo mojej wiary o Mesjaszu? I czy jestem posłuszna następcy świętego Piotra, który dostał władzę związywania i rozwiązywania?