Ewangelia Mk 12, 28b-34

Jeden z uczonych w Piśmie podszedł do Jezusa i zapytał Go: «Które jest pierwsze ze wszystkich przykazań?»
Jezus odpowiedział: «Pierwsze jest: „Słuchaj, Izraelu, Pan Bóg nasz jest jedynym Panem. Będziesz miłował Pana, Boga swego, całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją mocą”. Drugie jest to: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Nie ma innego przykazania większego od tych».
Rzekł Mu uczony w Piśmie: «Bardzo dobrze, Nauczycielu, słusznie powiedziałeś, bo Jeden jest i nie ma innego prócz Niego. Miłować Go całym sercem, całym umysłem i całą mocą i miłować bliźniego jak siebie samego znaczy daleko więcej niż wszystkie całopalenia i ofiary».
Jezus, widząc, że rozumnie odpowiedział, rzekł do niego: «Niedaleko jesteś od królestwa Bożego». I nikt już nie odważył się Go więcej pytać.

Wystawiony na próbę przez uczonego w Piśmie Jezus w odpowiedzi połączył dwa przykazania:
Będziesz miłował Pana, Boga twojego, z całego swego serca, z całej duszy swojej, ze wszystkich swych sił. Pwt 6,5
Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu, ale będziesz miłował bliźniego jak siebie samego. Kpl 19,18
Wielu żydowskich nauczycieli uważało, że te dwa przykazania stanowią podsumowanie Prawa. Szczególne znaczenie miało i ma nadal pierwsze z nich, które następowało bezpośrednio po wyznaniu wiary: Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem - Panem jedynym (Pwt 6,4) - „Szema Israel, Adonaj Elohenu, Adonaj Echad”.

Ponieważ uczeni w Piśmie uznali wypowiedź Jezusa za prawdziwą, nikt nie zdecydował się na prowadzenie z Nim sporu. 

Oczywiste jest dla mnie, że powinnam miłować Boga i bliźniego. Jednak, czy kocham bliźniego, jak siebie samą? Czy kocham siebie samą? Czy przestrzegając przykazań odnoszę je również do siebie pamiętając, że „Nie zabijaj” oznacza „dbaj o swoje życie i zdrowie”?

Ewangelia Łk 11, 14-23 

Jezus wyrzucał złego ducha z człowieka, który był niemy. A gdy zły duch wyszedł, niemy zaczął mówić i tłumy były zdumione. Lecz niektórzy z nich rzekli: «Mocą Belzebuba, władcy złych duchów, wyrzuca złe duchy». Inni zaś, chcąc Go wystawić na próbę, domagali się od Niego znaku z nieba.
On jednak, znając ich myśli, rzekł do nich: «Każde królestwo wewnętrznie skłócone pustoszeje i dom na dom się wali. Jeśli więc i Szatan z sobą jest skłócony, jakże się ostoi jego królestwo? Mówicie bowiem, że Ja przez Belzebuba wyrzucam złe duchy. Lecz jeśli Ja mocą Belzebuba wyrzucam złe duchy, to czyją mocą wyrzucają je wasi synowie? Dlatego oni będą waszymi sędziami. A jeśli Ja palcem Bożym wyrzucam złe duchy, to istotnie przyszło już do was królestwo Boże.
Gdy mocarz uzbrojony strzeże swego dworu, bezpieczne jest jego mienie. Lecz gdy mocniejszy od niego nadejdzie i pokona go, to zabierze całą broń jego, na której polegał, i rozda jego łupy.
Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, ten rozprasza».

Większość pogańskich egzorcystów próbowała wyganiać złe duchy za pomocą magicznych zaklęć. Wymienione w tekście Ewangelii imię Belzebub, połączone z księciem demonów, nie pojawia się w Starym Testamencie i literaturze judaistycznej. Prawdopodobnie jest ono wariantem Baal-Zebula (pan wzniosłości), który był bogiem filistyńskim. Żydzi uważali go za nędznego rywala Boga Jedynego, dlatego przekręcali jego imię na Baal-Zebub, które oznacza dosłownie władcę much. 
Przeciwnicy Jezusa przypisują Mu władzę demoniczną, posługiwanie się siłami ciemności, a zarazem sami stwierdzają, że jest On kimś potężniejszym nie tylko od demonów, które wyrzuca, ale nawet od Belzebuba, którego władzę wykorzystuje do swych celów.
Jezus zarzuca swym im złośliwość i brak konsekwencji. Jeśli bowiem praktyki magiczne, mające na celu pomóc opętanym, uznają za właściwe i traktują jako dar Boży, to dlaczego w Jego egzorcyzmach nie chcą dostrzec działania samego Boga?

Tylko człowiek całkowicie zaślepiony – a być może nawet poddany złośliwemu i destrukcyjnemu działaniu szatana – może podobnie zniesławiać zbawcze dzieło Boże. Pozostając w takim stanie, zamyka się na ofiarowane także jemu zbawienie i sprowadza sam na siebie pozbawioną nadziei pustkę i śmierć.
Czy są takie dziedziny mojego życia, w których moje serce pozostaje zatwardziałe i zamyka się na zbawienie? Czy wsłuchuję się w głos Boga zawarty w Piśmie Świętym i odczytuję Jego znaki z wiarą?

Ewangelia Mt 5, 17-19

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem, powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni.
Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim».

Zniesienie Prawa oznaczało jego nieprzestrzeganie, a zatem nieposłuszeństwo Bogu. Dlatego Jezus zapewnił słuchaczy, że On zawsze będzie go przestrzegał. W żadnym miejscu nauk Jezusa nigdy rzeczywiście nie było krytyki Tory ani ksiąg prorockich. Chrystus krytykował faryzejskie niewłaściwe interpretacje nakładające ciężary, ale nigdy nie przeczył obowiązywaniu Prawa. 
Jota, o której wspomniał Jezus jest najmniejszą literą hebrajskiego alfabetu. Jest to mała kropeczka, więc używane dziś niekiedy sformułowanie „ani na jotę” oznacza właśnie „wcale”, bo żadna kropeczka się nie zmieni.

Jezus pokazał, że moje życie ma się opierać na Prawie - Dekalogu. Żadne z Przykazań Bożych nie zmieniło się od wieków. Jednak nie jest to argument za tym, aby je dostosowywać do dzisiejszych czasów. Każde z Przykazań jest nadal aktualne, a ich przestrzeganie zaprowadzi mnie do Boga. 
Czy zawsze staram się przestrzegać Dekalogu? A może uważam, że niektóre Przykazania ograniczają moją wolność, są przestarzałe i nie warto się na nich koncentrować?

Ewangelia Mt 18, 21-35

Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: «Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?»Jezus mu odrzekł: «Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy.
Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał się rozliczyć ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który był mu winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby dług w ten sposób odzyskać.
Wtedy sługa padł mu do stóp i prosił go: „Panie, okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam”. Pan ulitował się nad owym sługą, uwolnił go i dług mu darował.
Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: „Oddaj, coś winien!” Jego współsługa padł przed nim i prosił go: „Okaż mi cierpliwość, a oddam tobie”. On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu.
Współsłudzy jego, widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło.
Wtedy pan jego, wezwawszy go, rzekł mu: „Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?” I uniósłszy się gniewem, pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu nie odda całego długu.
Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu».

Izraelici zakładali trzykrotne przebaczenie win. Dlatego Piotr proponując przebaczenie siedem razy, mógł sądzić, że jest wspaniałomyślny. Tymczasem Jezus zalecił, aby Piotr nigdy nie chował urazy. Siedemdziesiąt siedem razy oznacza bowiem nieskończoną ilość razy. 
Jezus wyjaśnił też, że nie będzie mógł liczyć na darowanie win ten, kto nie będzie chciał odpuścić swojemu bliźniemu. 

Ewangelia uczy, że pragnąc przebaczenia nie mogę trwać w nieprzebaczeniu. Łaska darowania win, którą otrzymuję od Boga, ma służyć umacnianiu moich więzi z drugim człowiekiem. Kogo z bliskich mi osób powinnam dziś poprosić o przebaczenie? Komu jeszcze powinnam przebaczyć, a do kogo mimo przebaczenia chowam urazę?