Ewangelia Mt 16, 13-19

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: „Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?” A oni odpowiedzieli: „Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków”.
Jezus zapytał ich: „A wy za kogo Mnie uważacie?”
Odpowiedział Szymon Piotr: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”.
Na to Jezus mu rzekł: „Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr – Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”. 

Cezarea Filipowa leży u źródeł rzeki Jordan, u stóp góry Hermon. Na skalistych terenach w grotach i wykutych w skałach niszach umieszczano posągi bożków. Były tam również ruiny świątyń pogańskich bożków, które Żydzi utożsamiali z demonami. W okolicach Cezarei Filipowej znajdowała się również głęboka grota, zwana "bramą piekieł". Mieszkańcy Cezarei wierzyli, że brama ta stanowiła wrota do Hadesu, pogańskiego szeolu.  Niektórzy historycy wspominają również, że do groty wrzucano niemowlęta składane na ofiarę dla bożka Pana.

W tym miejscu, na skalistym pogańskim terenie, u podnóża potężnego Hermonu (2814 m n.p.m), Jezus powiedział do Piotra „Ty jesteś Skała-Opoka, na tej skale zbuduję mój Kościół”. Stojąc na gruzowisku pogańskich świątyń, tuż obok "wrót do Hadesu" Jezus zapewnił, że Jego Kościoła będzie mocniejszy niż pogańskie bramy piekieł.

Jezus to Mesjasz, Syn Boga żywego. Jaka jest moja wiara w Niego? Czy potrafię dawać świadectwo mojej wiary o Mesjaszu? I czy jestem posłuszna następcy świętego Piotra, który dostał władzę związywania i rozwiązywania?

Ewangelia Łk 11, 29-32

Gdy tłumy się gromadziły, Jezus zaczął mówić: «To plemię jest plemieniem przewrotnym. Żąda znaku, ale żaden znak nie będzie mu dany, prócz znaku Jonasza. Jak bowiem Jonasz stał się znakiem dla mieszkańców Niniwy, tak będzie Syn Człowieczy dla tego plemienia.
Królowa z południa powstanie na sądzie przeciw ludziom tego plemienia i potępi ich; ponieważ ona z krańców ziemi przybyła słuchać mądrości Salomona, a oto tu jest coś więcej niż Salomon.
Ludzie z Niniwy powstaną na sądzie przeciw temu plemieniu i potępią je; ponieważ oni dzięki nawoływaniu Jonasza się nawrócili, a oto tu jest coś więcej niż Jonasz».

Krytyka zawarta w słowach Jezusa skierowana jest nie tylko pod adresem Jego słuchaczy, ale przeciwko całemu pokoleniu. Odnosi się do wszystkich, którzy zetknęli się z Jezusem, ale nie rozpoznali i nie uznali Jego wielkości. Ponieważ nie chcieli Go zaakceptować i przewrotnie interpretowali Jego naukę, to nawet najbardziej spektakularny znak nie będzie w stanie pobudzić ich wiary.

Jonasz był dla Niniwy znakiem jako prorok upominający w imieniu Boga i wzywający do zmiany złego postępowania. Był także dla Niniwitów znakiem ocalenia: ponieważ mu uwierzyli, pozostali przy życiu. Podobnie Jezus przez całą swoją działalność nawoływał do nawrócenia i przychodząc z mocą Bożą był znakiem dla tego plemienia.

Jezus przedstawił również obraz sądu nad przewrotnymi ludźmi, którzy nie chcą przyjąć Jego nauki. Jednym ze świadków na tym sądzie będzie królowa z Południa - królowa Saby (1 Krl 10, 1-13) - która potwierdzi znaczenie nauki Jezusa, a jednocześnie potępi przewrotność Jego przeciwników. Świadkami będą również mieszkańcy Niniwy, którzy będąc poganami przyjęli właściwą postawę wobec słowa Bożego. Tym samym poświadczą winę narodu wybranego, który słuchając mądrości Ewangelii, nie chciał jej przyjąć.

Jezus jest znakiem pragnienia Boga doprowadzenia wszystkich do zbawienia. Nie wyróżnia przy tym narodu wybranego i daje możliwość nawrócenia również poganom takim, jak mieszkańcy Niniwy.

Czy ja potrafię, jak królowa Saby, pokonać trudną drogę do poznania mądrości słowa Bożego? Czy dostrzegam podstawowy znak: obecność Boga w moim życiu? Czy też może jakaś przewrotność i nieuporządkowanie zasłania moje oczy?

Ewangelia Mt 6, 7-15

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Modląc się, nie bądźcie gadatliwi jak poganie. Oni myślą, że przez wzgląd na swe wielomówstwo będą wysłuchani. Nie bądźcie podobni do nich! Albowiem wie Ojciec wasz, czego wam potrzeba, zanim jeszcze Go poprosicie. Wy zatem tak się módlcie:
Ojcze nasz, który jesteś w niebie, niech się święci Twoje imię! Niech przyjdzie Twoje królestwo; niech Twoja wola się spełnia na ziemi, tak jak w niebie. Naszego chleba powszedniego daj nam dzisiaj; i przebacz nam nasze winy, tak jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili; i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego.
Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski. Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, Ojciec wasz nie przebaczy wam także waszych przewinień».

Modlitwa, której Jezus nauczył uczniów nie odbiegała od tradycji żydowskiej. Kadisz (od aram. kad(d)isz = święty; hebr. Kadosz) to jedna z najważniejszych i najczęściej odmawianych modlitw w liturgii żydowskiej, wyraża wiarę w jedynego Boga i poddanie się Jego woli:

Niechaj będzie Imię Pana wywyższone i uświęcone w świecie, który stworzył według swojej woli. Niech panuje Królestwo Jego w życiu waszym i za dni waszych, i w żywocie całego domu Izraela teraz i w przyszłości. Amen.
Niechaj będzie pochwalone Imię Pana w świecie i całej wieczności. Niech Pan będzie błogosławiony i pochwalony, uświęcony i wywyższony, sławiony i uczczony, wielce uwielbiony i uświetniony, ponad wszelką chwałę i nad wszelką pieść pochwalną, nad wszelką świetność i wszelkie pocieszenie wypowiedziane na ziemi. Amen.
Niechaj będzie pochwalone Imię Pana od teraz aż po wieczność. Niechaj pokój nieba i życie spłyną na nas i na cały lud Izraela. Amen.
Zbawienna pomoc przyjdzie do nas od Imienia Pana, który stworzył ziemię i niebo. On, który stworzył pokój na wysokościach, niechaj nas i cały lud Izraela obdarzy pokojem. Amen. [tłum. Roman Brandstaetter]

Modlitwa, której nas nauczył Jezus jest krótsza od kadisz, nie pomija jednak uwielbienia Imienia Pana. Jest jednocześnie bogatsza, ponieważ zawiera poddanie się Jego woli, podziękowanie za codzienne pożywienie oraz uczy zasady przebaczenia. Jest krótsza, ale nie dlatego, że Bóg nie chce wielu słów. Jezus sam dawał wielokrotnie przykład długiej, wewnętrznej modlitwy. Bóg nie chce raczej gadulstwa, wielomówstwa, pustej paplaniny.

Nadmiar słów towarzyszy mi każdego dnia. Bóg wie, czego mi potrzeba, zanim Go poproszę. Nie muszę mu o tym przypominać. Czy potrafię więc zamilknąć i modlić się tą ciszą?

Ewangelia Mt 25, 31-46

Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale, a z Nim wszyscy aniołowie, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych ludzi od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie.
Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane dla was od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie”.
Wówczas zapytają sprawiedliwi: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? Albo spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię, lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie?”
A Król im odpowie: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnie uczyniliście”.
Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście Mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie”.
Wówczas zapytają i ci: „Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie?”
Wtedy odpowie im: „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tego i Mnie nie uczyniliście”.
I pójdą ci na wieczną karę, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego».

Prorok Daniel zapowiedział, że Syn Człowieczy przyjdzie na obłokach nieba, by objąć rządy w imieniu Boga (Dn 7, 13-14). Sąd ostateczny przedstawiony przez Mateusza (piszącego Ewangelię dla Hebrajczyków) odpowiada tradycyjnemu żydowskiemu obrazowi Boga sądzącego narody w dniu ostatecznym.
Równie tradycyjny był (i pozostaje do dzisiaj) podział na dobrych po prawicy i potępionych na lewicy.
Wszystkie uczynki, które wymienia Jezus (za wyjątkiem odwiedzania więźniów), były w żydowskiej etyce tradycyjnymi uczynkami sprawiedliwości. Troska o ubogich, udzielanie gościnności obcym i odwiedzanie chorych były elementami żydowskiej pobożności.

Moja wiara nie może obejść się bez odniesienia do ludzi. Jeśli zamknę oczy na potrzeby innych ludzi, stracę relację z Bogiem. Bóg jest miłosierny dla wszystkich ludzi, bez wyjątku. Czy potrafię dostrzec Go w moim bliźnim? Szczególnie w tym, który w swoim życiu dokonał błędnych wyborów i teraz, ponosząc tego konsekwencje, jest samotny, opuszczony, może bezdomny, a tak bardzo potrzebuje obecności drugiego człowieka?

"Wszystko, to czegośmy im nie uczynili, tegośmy i nie uczynili Mu, swojemu Bogu" - śpiewa zespół niemaGOtu, posłuchaj.