Ewangelia (Mk 1, 21-28)

W Kafarnaum Jezus w szabat wszedł do synagogi i nauczał. Zdumiewali się Jego nauką: uczył ich bowiem jak ten, który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie.
Był właśnie w ich synagodze człowiek opętany przez ducha nieczystego. Zaczął on wołać: «Czego chcesz od nas, Jezusie Nazarejczyku? Przyszedłeś nas zgubić. Wiem, kto jesteś: Święty Boga».
Lecz Jezus rozkazał mu surowo: «Milcz i wyjdź z niego! » Wtedy duch nieczysty zaczął nim miotać i z głośnym krzykiem wyszedł z niego.
A wszyscy się zdumieli, tak że jeden drugiego pytał: «Co to jest? Nowa jakaś nauka z mocą. Nawet duchom nieczystym rozkazuje i są Mu posłuszne». I wnet rozeszła się wieść o Nim wszędzie po całej okolicznej krainie galilejskiej.

Jezus wszedł do synagogi i nauczał, a słuchający Go zdumiewali się Jego nauką. Mówił jak ten, "który ma władzę, a nie jak uczeni w Piśmie". Jak mówi ten, który ma władzę? Jezus głosił: "słyszeliście, że powiedziano (...), a Ja wam powiadam (...)". Nie wyjaśniam, nie domyślam się, POWIADAM. Ma władzę. To zdumiewało słuchających, przerażało faryzeuszy, utwierdzało w wierze uczniów.
Jezus, Jedyny Bóg ma władzę na Pismem.

Czy kiedy ja pochylam się nad Słowem Objawionym dostrzegam tę władzę? Czy zauważam sens Ewangelii, czy tylko jak faryzeusze trzymam się ściśle brzmienia zapisanych liter? 

Ewangelia (Mk 4, 35-41)

Owego dnia, gdy zapadł wieczór, Jezus rzekł do swoich uczniów: «Przeprawmy się na drugą stronę». Zostawili więc tłum, a Jego zabrali, tak jak był w łodzi. Także inne łodzie płynęły z Nim.
A nagle zerwał się gwałtowny wicher. Fale biły w łódź, tak że łódź już się napełniała wodą. On zaś spał w tyle łodzi na wezgłowiu. Zbudzili Go i powiedzieli do Niego: «Nauczycielu, nic Cię to nie obchodzi, że giniemy?» On, powstawszy, zgromił wicher i rzekł do jeziora: «Milcz, ucisz się!» Wicher się uspokoił i nastała głęboka cisza.
Wtedy rzekł do nich: «Czemu tak bojaźliwi jesteście? Jakże brak wam wiary!» Oni zlękli się bardzo i mówili między sobą: «Kim On jest właściwie, że nawet wicher i jezioro są Mu posłuszne?»

Burze na Jeziorze Galilejskim wcale nie należały do rzadkości i pojawiały się nieoczekiwanie. Rybacy nie oddalali się zbytnio od brzegu, aby z łatwością do niego powrócić. Jednak gdy Jezus zapowiedział przeprawę na drugą stronę Jeziora, nie protestowali.

Pan zasnął, gdy pojawił się gwałtowny wicher. I choć Jezus był tuż obok uczniów, oni wpadli w przerażenie. Jego sen oddzielił Go od uczniów i może samotność ich przeraziła? Oddalenie od Boga jest zawsze związane ze smutkiem, samotnością i lękiem. Codzienność jest pełna gwałtownych wichrów. Wiem, że bez Boga zginę. On uciszy każdą burzę, jeśli tylko zawołam. Oby nigdy nie zabrakło mi wiary.

Ewangelia (Mk 4, 26-34)

Jezus mówił do tłumów:
«Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarno w kłosie. Gdy zaś plon dojrzeje, zaraz zapuszcza sierp, bo pora już na żniwo».
Mówił jeszcze: «Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane, wyrasta i staje się większe od innych jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki podniebne gnieżdżą się w jego cieniu».
W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli ją rozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.

Ziarno gorczycy z pewnością nie jest najmniejszym, jakie było znane tłumom. Jednak niewątpliwie jest ono bardzo małe, a mimo to wyrasta z niego duży krzew. Gorczyce rosnące dookoła Jeziora Galilejskiego zazwyczaj miały ok. 1,5 metra wysokości, ale bywały okazy sięgające 3, a nawet 5 metrów. Obraz małego ziarenka, z którego wyrasta krzew o wielkich gałęziach pokazał, że królestwo Boże może rozpocząć się niepozornie, ale rozwinie się w chwale. Uczniowie wybrani przez Jezusa być może byli mali i niepozorni, ale to w nich zaczęło się kształtować królestwo Boże, którego siła spowodowała rozprzestrzenienie Ewangelii po całym świecie.

Obraz ziarenka gorczycy jest dziś skierowany także do mnie. Nieważne jak mała i niepozorna jest moja wiara, nie wielkość jest przeszkodą, ale wola. Czy chcę rozwijać krzew mojej wiary? Czy jestem gotowa na to, by gałęzie tego krzewu były świadectwem o Jezusie i dawały cień, w którym każdy będzie mógł się zagnieździć... 

Ewangelia (Mk 16, 15-18)
Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazał się Jedenastu i powiedział do nich:
«Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu! Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony.
Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: W imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie».

Jezus rozesłał Apostołów z misją głoszenia Dobrej Nowiny na całym świecie, wszelkiemu stworzeniu. Skierował ich również do pogan, ponieważ Ewangelia nie jest przeznaczona tylko dla Izraela. Hebrajczycy przestali być już Narodem Wybranym, a stali się raczej narodem pierwszego wybrania. Kolejne wybranie dotyczy wszelkiego stworzenia.

Apostołowie dostali zadanie ogłoszenia ludziom Chrystusa jako jedynego Zbawiciela. Zadaniem słuchaczy było i jest odpowiedzieć na tę propozycję. Decyzja człowieka, który otwiera się na łaskę wiary i nawrócenia - uwierzy i przyjmie chrzest -  bądź ją lekceważy, ma ogromne znaczenie dla jego losów teraz i w całej wieczności.

Nauka Jezusa jest surowa. Zbawiony lub potępiony, nie ma innego wyboru. Wiara i posłuszeństwo Bogu otwierają mi drogę zbawienia. Brak miłości wynikający z braku wiary prowadzi do potępienia. Którą drogą kroczy wierzący, który wierząc, nie umie wierzyć, chociaż w głębi serca jest przekonany o swojej żarliwej wierze?